Nikola P. o projekcie "Wsparcie osób niepełnosprawnych. Budżet osobisty"

[00:00:00] Speaker A: Witam państwa bardzo serdecznie o projektach Karkonoskiego Sejmiku Osób Niepełnosprawnych. Można by mówić wiele, ale uważamy za jeden z najbardziej udanych projekt, który nazywa się Budżet Osobisty Wsparcia Osób Niepełnosprawnych. Przede mną dwie miłe panie. Panie Wioletta Świętarska, koordynatorka tego projektu i Nikola Pawłowska, która jest beneficjentką, o której za chwileczkę będziemy rozmawiali. Pani Wioro, witam serdecznie. Proszę uprzejmie powiedzieć krótko, na czym polega nowość tego projektu? [00:00:37] Speaker B: Jest to projekt pilotażowy, który otrzymaliśmy z Urzędu Marszałkowskiego Województwa Dolnośląskiego. Z tego urzędu jest on również finansowany. Projekt jest dwuletni i tutaj zostało założone, że 5 osób, to beneficjentów, otrzyma wsparcie finansowe, dzięki któremu będą mogli realizować swoje zainteresowania, hobby, mogli się aktywizować zawodowo, społecznie. [00:01:03] Speaker A: I tak się stało, a w przypadku naszej miłej gościni, która przyszła do nas ze swoją mamą, poruszając się na wózku, zresztą od urodzenia, pani Nikola Pawłowska, osoba wielkiej w perspektywach, wielkiej wyobraźni. I muszę państwu powiedzieć o takiej miłości życie, że aż się cieszyć chcę. Witam cię serdecznie, Nikola. [00:01:25] Speaker B: Dzień dobry. [00:01:25] Speaker A: Nikora ma 33 lata już dzisiaj, no jak powiedziałem, porusza się na wózku od urodzenia i poza anteną rozmawialiśmy o tym, że całe jej życie przedszkolne i szkolne właściwie przebiegło bez żadnych kłopotów z głęboką integracją, jeżeli chodzi o twoich rówieśników. [00:01:45] Speaker B: Tak, tak. Wspomniałam też akurat wcześniej o tym, że integrację miałam dobrą w stosunku do innych osób, ale też miałam kilka problemów co do społeczności takiej ludzkiej, że też miałam przykre doświadczenia, ale akurat wolałam to jakby ominąć, chociaż też było mi akurat przykro w niektórych momentach. [00:02:12] Speaker A: Życie również ludzi zupełnie zdrowych polega na tym, że ma swoje blaski i cienie, ale Nikola podchodzi do tego w męski albo powiedział mężny sposób i z tego się bardzo cieszymy. Nikola miałaś zajęcia w przedszkolu, skończyłaś szkołę podstawową, liceum, gimnazjum, a wreszcie ku spełnieniu swoich Może i rodzinnych trochę, albo genetycznych umiejętności plastycznych trafiłaś do szkoły rzemiosł artystycznych. I może o tym elemencie byśmy porozmawiali. [00:02:44] Speaker B: To znaczy tak, dziadek świętej pamięci, no i oczywiście babcia też świętej pamięci, dziadek Mirek i babcia Krysia. Teraz jak, tak nieskromnie mówiąc, bardzo ich, w szczególności babcię, tak też ceniłam, bo zawsze jak patrzyłam na nią, jak np. robi różne prace z dekupażu albo robi np. kartki, to bardzo ja się pytałam kiedyś babci, jaki ty masz tok tego działania? np. robienia, to zawsze babcia powiedziała, a jednak mam, że taki powolny, fajny tok działania takiego artystycznego. No i ja tak się dużo patrzyłam na nią, jak robi te dekupaże, czy te obrazki z dekupażu i to bardzo mnie zafascynowało ogólnie. No i tak zostało. [00:03:40] Speaker A: Czyli rodzinne geny przeszły trochę na Nicolę. Dlaczego się nauczyłaś w Szkole Rzemiosł Artystycznej? [00:03:47] Speaker B: Kitsu i ogólnie też światło cieni, bo to przeszło wszystko na spokojnie przez sztuczną inteligencję, do której mam teraz takie światło cienie, że ja mogę na spokojnie tworzyć różne postacie, takie widoki, ilustracje do mojej książki. którą akurat za chwilkę wspomnę. Ogólnie też chodzi o to, że ja do tych ilustracji miałam wiedzę specjalistyczną, coś takiego. [00:04:29] Speaker A: I tę umiejętność usiągnęłaś tam właśnie. [00:04:32] Speaker B: Te ilustracje dały mi może taką satysfakcję, że jak patrzę się na nie, to mam taki aha, na przykład jak widzę jakiś obrazek, to od razu daję go na papier. [00:04:47] Speaker A: No ale brakowało Ci do tego sprzętu, bo własnego sprzętu nie miałaś i zdecydowałaś się wziąć w udział w naszym projekcie. Dzięki temu projektowi naszemu otrzymałaś wyposażenie całego kompletu komputerowego, tak? [00:05:02] Speaker B: Tak, tak. [00:05:03] Speaker A: No i w czym się to rozwinęło? Masz to już w domu, tak? Kupiliśmy to z projektu Urzędu Marszałkowskiego, jak to mówiła Pani Wiola, i wspaniale się z tego rozliczyliśmy, a służyć Tobie to do pięknego dzieła, ilustrowania Twojej najpiękniejszej wizji, o której, proszę Państwa, mówiliśmy poza anteną, mianowicie Nikola pisze książkę. Powiedz, nie zdradzając sejmicy, o czym to będzie? [00:05:31] Speaker B: Akcja się dzieje w Japonii w czasach pradawnych bóstw i bogów, królów, wodzów i takiego jakby początku tej takiej podróży Wiktora, który jest księciem amazońskim. Jego mamą jest Gabriela, amazońska królowa, która ma, można powiedzieć, tajemnicę, tylko że, bo ja na przykład nie zdradzę jeszcze, jakie książki szykuje, bo tutaj się szykują takie, można powiedzieć, sequele tych książek, ale żeby mieć taką pewność i taki zamiar, taki cel do tego, to ja chcę ujawnić te wszystkie tajemnice, które nie były właśnie w serialu, który się nazywa Ksena Wojownicza Księżniczka. To jest w latach dziewięćdziesiątych był taki znany serial, bardzo popularny. Ja wtedy miałam 3 latka jak to wszystko się zaczęło. Pamiętam jak wtedy śmieszna taka anegdotka była, że jak patrzyłam wtedy w ekran i tam było, że Xena wtedy miała ten czakram. Ja wtedy sobie tak patrzyłam akurat na ten czakram i ja tak bardzo zastanawiałam się co ona, ta kobieta ma akurat w tym ręku. No i ja tak mówię, że potem się dowiedziałam, że to jest czakra. No i potem taka historia się zaczęła u mnie, że ja chciałam zobaczyć morze głębiej. No i potem jak się zaczęła ta taka historia o tych takich różnych ludziach, że mają tak problemy, Senes ogólnie takim serialem dla ludzi, którzy stracili taką nadzieję w siebie, taką w tożsamość, że nie wiedzą kim są, ale mają po prostu nadzieję, że ta nadzieja, ta iskierka tej takiej światłości da im wiarę, że oni będą kimś w przyszłości. [00:07:48] Speaker A: No pięknie, trochę to relacja Twojego życia może, tak? [00:07:53] Speaker B: Tak, i ta książka jest trochę o mnie. [00:07:55] Speaker A: Trochę o Nikoli, chociaż w klimacie Japonii. Powiedz mi, czym pomógł Ci ten sprzęt, który pomogliśmy Ci zakupić. [00:08:02] Speaker B: Tak, tym bardziej, że ja mam akurat tutaj takie projekty w tablecie. Ja mam, bo ja tu też tak właśnie ze sztuczną inteligencją tworzę akurat te projekty. Też na komputerze piszę rozdziały różne, czyli w sumie mam, ale postanowiłam, że odpuszczę trochę tego pisania, żeby się zająć tymi właśnie obrazkami, bo tutaj te obrazki sprawiają też taką trudność, bo to jest bardzo takie prasochłonne i na przykład jeden obrazek zajmuje mi co najmniej tydzień albo właśnie tak dwa tygodnie. [00:08:46] Speaker A: Proszę Państwa, cieszymy się bardzo, że to, czym Urząd Marszałkowski partycypował, a myśmy przeprowadzili to organizacyjnie, stało się faktem. Nikola jest radosną dziewczyną. Mama, która siedzi obok nas tutaj również. Okazuje się, że niepełnosprawność nie musi wyznaczać barier naszego sięgania po rozmiary szczęścia. Nikola tej książce, którą mam nadzieję, udaje się wydać w przyszłym roku, ukoronuje swoje ambicje, a my, przyrzekam to tutaj, pomożemy Ci tę książkę wydać. Bardzo dziękuję za rozmowę, przypominając Państwu, że na rozmówce nią dzisiaj była Nikola Pawłowska, beneficjentka naszego projektu, budżet osobisty oraz pani Wioletta Ziętarska, koordynatorka tego projektu. Pozwól droga moja, koleżanko Nikolo, że złożymy Ci życzenia samych sukcesów w tej pracy nad tym twórczym dziełem osadzonych w warunkach Japonii albo też Dalekiego Wschodu. [00:09:49] Speaker B: Ogólnie takim marzeniem moim, tak ogólnie, to jest wpływać do Nowej Zelandii. I dlatego tak bardzo chciałam tam jakby wykształcić się, żeby tak moja książka też poszła dalej. Żeby tak raczej poszła do tych wszystkich ludzi, którzy tam są i którzy pragną w ogóle zobaczyć, bo na przykład są na fanach kseny różne, strony i te strony akurat dają mi satysfakcję, że ja chcę pisać może dalej. [00:10:22] Speaker A: Czekamy na efekt w postaci książki, a gdybyś miała jakiekolwiek potrzeby. Jeszcze jesteśmy jak zwykle, Nikola, z tobą, z jej rodziną i jesteśmy do dyspozycji. Serdecznie dziękuję za rozmowę. [00:10:35] Speaker B: Dziękujemy bardzo.